...«Эхэ хэлэмнай, халаг даа,

Эрьедээ хатаһан горхондол…

Хожомой сагта, харахаш даа,

Хохирол ехэтэй…» - гэжэ

Хэлэһэн дорой үгэнүүдшни

Хэды үнэншүү байбашье,

Һэжэг түрүүлэн зобоогоошье һаа,

Һэмжэн үүлэндэл ходороо.

Залуухан хүбүүн hургуулида зорибо,

Замынь холо, эрмэлзэлынь ехэ.

Нютагайхидынь «харгын талаан» бариба,

Нютагайхидай сэдьхэл – сэхэ.

Арба-табаадаар түхэригүүдээ үгэнэ,

Арсаа hаашни – наhанай гэмшэл!

Аяар урайнhаа эхитэйл энэ

Аха дүүгэй уярма заншал.

Эрьелдээ, эрьелдээ Самбу,
Ээрүүл шэнгеэр эрьелдээ.
Толгойнь оройһоо тэсэнгүй,
Тойробшо малгайнь хиидээ.
- Ай, зайлуул! - гэбэ хүгшѳѳ, -
Аргаарыш, тоомтойгыш, ашам!
- Би космонавт гээшэб! -
Бишыхан Самбу харюусан,
Гайтай түргѳѳр эршэгэнэн,
Гарнуудаа далидал арбайлган,
Ногоон дээгүүр бушаганан
Ная сохин ябашана.

Хабатай арюухан хабарай һүни.

Хамаг юртэмсэ һажанхай үни.

Һүниин байдалай нойрмог намдууе

Һэргээн зэдэлнэ хүхын дуун.

- Пээ-эй, би ямар тарган болоо гээшэбиб! – Дарима гэрэлэй урда hанаа алдан, бэеэ сэгнэнэ. - Нюурни пэсхыгээд, муухай гээшэнь! Һармагшанай нюуртай, шахамал гахайн түхэлтэйб! Энэ дары диетэдэ hуужа, тураадаг БАД-уудые абажа уухамни!