Баясана нэгэ үдэшэ соо наһанайнгаа тоогоор гороогоо хүсэлдүүлээд, үшөө хоёр үдэр дуратайханаар дахасалдаба. Тиигэжэ дүн хамта гушаад дахин Агын дасан гороолоо. Гороо хэжэ дүүргээд, хүгшэн эжынгээ гороолжо дүүргэхые хүлеэнгээ, дасанай горлом соо байһан һандали дээрэ амаржа һуухадаа, тэрэ ухаан бодолтоёо, гайхалтаяа хубаалдаба:
   - Дала гаратай хүгшэн эжы тогтонгүй, ямар шударгыгаар гороо хэжэл, хэжэл ябана гээшэб?! Наһатай болоод, гороо хэжэл ябахадам, миниишье аша хүбүүн намайгаа хараад: «Хүгшэн эжымни наһатай аад, ямарханаар гороолно гээшэб!» – гэжэ баһал омогорхонгёор хэлэхэ байха. Соёлма абгай, та намайе, аша хүбүүем машинадаа һуулгаад, дасан асарха бэзэт?
   Багахан басаганда «Аша хүбүүгээрээ омогорхуулхаар наһатай болоторшни, абгайшни энэ дэлхэй дээрэ мэндэ ябаха гү даа, үгы гү» гэхэ бэшэ хадаа Соёлма миһэрэд гээд зүбшөөбэ.

You have no rights to post comments